Nieuws

Ezelwagen en kano: mijn eerste week bij WFP (interview met staflid)

Published on 12 August 2013

Thomas D'Aquin is interim hoofd van het WFP-kantoor in Dori, Burkina Faso

Drie dagen nadat Thomas D’Aquin kwam te werken bij WFP’s operatie in Burkina Faso, kreeg hij de uitdaging een manier te vinden om gebieden die zijn afgesneden door overstromingen van voedsel te voorzien. Hij vond samen met zijn collega’s een nieuwe oplossing in een van de oudste vervoersmiddelen die Burkina Faso te bieden heeft. Het was slechts een van de uitdagingen die hij tegenkwam tijdens zijn werk bij WFP.

Wat deed u voor uw baan bij WFP?
Voordat ik bij WFP kwam, werkte ik voor een kleine ontwikkelingsorganisatie in het Oosten van Burkina. We waren een uitvoerend partner van Oxfam en ons werk richtte zich vooral op het creëren van putten en waterreservoirs om de landbouwproductie te verhogen.

Hoe bent u bij WFP terecht gekomen?
In 2007 begon ik bij WFP met een baan waarbij ik de voedselhulp monitoorde. Ik werkte vanuit het hoofdkantoor in Ouagadougou. In 2012 met de Sahel voedselcrisis en de komst van Malinese vluchtelingen kwam er een vacature als regio programma officer in het Dori Sub-kantoor. Ik solliciteerde en kreeg de baan.

Wat is het meest aangrijpende moment tijdens uw werk voor WFP?
Mijn meest indrukwekkende ervaring vond plaats nadat ik slechts drie dagen voor WFP aan het werk was. Mijn begeleider gaf mij als opdracht om op een verkenningsmissie naar de Yagha regio te gaan. Dit deel van Burkina Faso wordt afgesneden van het vaste land tijdens het regenseizoen. De inwoners hadden voedselhulp nodig en we moesten een manier vinden om dit bij hen te krijgen. Zodra we aankwamen, probeerden we samen met de lokale gemeenschappen een manier te vinden waarop we het voedsel konden vervoeren. We huurden lokale mensen in om het voedsel over modderwegen te vervoeren per ezelskarren en in kano’s over het water. Al met al duurde dit proces ongeveer 18 dagen en werd er ongeveer 1500 ton voedsel vervoerd. Toen het voedsel de afgesneden gemeenschappen bereikten, stonden de mensen perplex. Dit was de eerste keer dat het echt gelukt was. Wat een bijzonder moment!

En wat is uw meest angstaanjagende ervaring?
Mijn meest angstaanjagende ervaring had ik toen we naar Djibo reden, een stad ongeveer 200km vanaf mijn standplaats. Onze auto gleed van een slecht verharde weg en we vlogen twee keer over de kop. Gelukkig raakte niemand zwaar gewond, maar het was wel heel angstig.

Wat is een humanitair?
Een humanitair is iemand die mensen in nood van hulp voorziet.

Bent u een humanitair?
Ja, dat ben ik want ik heb mijn familie achter gelaten om hulp te bieden aan lokale gemeenschappen in nood en de Malinese vluchtelingen in de Sahel regio.